امشب خبری شنیدم كه باعث شد برای چندمین بار بیاندیشم كه در كشور من واقعاً چه می گذرد؟
پارسال اعلام نتایج كنكور واقعاً ما را شگفت زده كرد. رتبه های عالی به دانشگاههای معتبر راه پیدا نكرده بودند، درحالیكه رتبهء 14000 دامپزشكی قبول شده بود. با این هدف كه وقتی یكسال بعد كودتا راه می اندازند كوی دانشگاه دومی تكرار نشود. غافل از اینكه جنبش به مسیری فراتر از دانشگاه و تحصیلات و مكتب و مدرسه راه پیدا كرد.
امسال چه شد؟ نخبگان دستگیر شدند. كسی كه در كنكور فوق لیسانس شش رتبهء تك رقمی كسب كرده بود قبول نشد. فرزند «بابك داد» از كنكور محروم شد. كنكوری ها زیر رگبار گلوله و شلاق و شكنجه جان باختند. دانشجویان ستاره دارد و بی ستاره، به حالت تعلیق و معلق و اخراجی در آمدند. دانشگاه، شد جایگاه باتوم و اسلحه و گاز فلفل و اشك آور.
اما گمان نبرید كه اعلام نتایج كنكور امسال به پایان رسیده. امشب خبردار شدم كه رتبهء 12000 هزار كنكور، كه یك دخترخانم بسیجی بوده و در دانشگاه پذیرفته نشده، برای مصاحبه جهت شركت بر سر كلاسهای پزشكی فرا خوانده شده. آنهم یكماه بعد از شروع سال تحصیلی، درست در آستانهء فرا رسیدن سیزده آبان. اعلام نتایج كنكور به همراه اخراج و تعلیق دانشجویان همچنان ادامه دارد.
پزشكی به شرط چاقو!
شاید اگر این خانم در رشتهء مهندسی پذیرفته می شد باز هم كمتر من را به فكر فرو می برد. با خود می گفتم چهارسال جاسوسی می كند، چهار سال دانشجویان را به زیر تیغ می برد، بعد بالاخره در یك پروژه ای، جائی، دستش بند می شود.
اما در این یك مورد خاص مسئله فراتر از این حرفهاست. این خانم قرار است هفت سال جاسوسی كند؛ هفت سال دانش آموزان را به زیر تیغ ببرد. احتمالاً چند سال هم در دوران تخصص به این وظیفهء ضد بشری ادامه دهد. همین انسان باید بعد از ارائهء تز دكترای خود قسم بخورد. قسم بخورد كه به حریم هیچ انسانی تجاوز ننماید. درنهایت همین خانم با دستهای آلوده به خون هزاران دانشجوی همكلاسی اش، با دستهای آلوده به خون هزاران یار دبستانی اش، باید انسانی را به زیر تیغ جراحی برده و درمان كند. یا شاید هم در آن زمان پروژه های دیگری در كار باشد؟
به راستی در كشور ما، در این وطن، چه می گذرد؟
دستهبندی شده در: Uncategorized
[...] صفحات خالی: در كشور من چه می گذرد؟ لینک به منبع [...]